STORYTIME
Soms moet je gewoon zeggen “fuck it”
Ik heb de afgelopen 6 jaar een flink aantal “fuck-it”momenten gehad. Maar als je me 6 jaar geleden had verteld: “je hebt het alsnog gedaan” had ik je hoogstwaarschijnlijk uitgelachen.
Hein de Haan
23 juli
Leestijd 4 minuten
Na de middelbare school begon ik aan de opleiding Mediavormgeving. Maar als student was ik allesbehalve makkelijk. Na drie jaar stopte ik als rebelse puber met school en besloot ik een compleet andere richting in te gaan.
Van puberale designer naar horecatijger naar fulltime kok. Vervolgens het aanbod gekregen om sous-chef te worden bij een prachtige zaak, waar ik mijn kookkunsten echt naar het volgende niveau zou kunnen tillen onder begeleiding van een chef die over de hele wereld heeft gewerkt.
Maar juist toen dat aanbod kwam, ging er ook iets in mij een beetje kietelen met de vraag: is dit echt voor mij?
Zoals velen zat ik dus in een dubio met wat ik wilde doen. En toen heb ik mijn broers gevraagd om als verjaardagscadeau een middag met mij te zitten en te gaan brainstormen. Want ik was bereid weer naar school te gaan.
Na een flink aantal pro-conlijstjes kwamen we er toch op uit dat ik altijd design zou kunnen oppakken, maar niet op het Nova College, want daar had ik het te bont gemaakt. Ook kwamen we op het idee om de 21-test te doen. Een test om te kijken of je HAVO aan kan, zonder HAVO te doen.
Dat was het plan: die test doen en productdesign doen aan de HvA. Enige probleem: daar komt ook wiskunde B bij kijken. En daar kom je helemaal niet voor in aanmerking op de MAVO. Daarom was het een fuck-itmentaliteit en ging ik op eigen houtje wiskunde B leren, thuis, van het NHA. Met hulp van mijn toch al gepensioneerde vader. Want wat was hij blij dat ik de horeca verliet.
Maar na al bijna vijf jaar niet naar school te zijn gegaan, en dan ook nog een volledig nieuw vak te gaan leren, kom je toch achter drie dingen:
1. “School is nog steeds kut.”
2. “Wiskunde B is fucking lastig.”
3. “Één dag per week studeren naast je 45-urige werkweek is best pittig.”
Met die 3 dingen in mijn hoofd kwam het er eigenlijk op neer dat ik dat wiskunde-B niet kan/wil halen. En daarom wederom dacht “fuck it”. Ik heb mezelf toen zonder het iemand te vertellen gewoon ingeschreven bij het Mediacollege. Ik was er nog nooit geweest, en heb me niet zo goed ingelezen, maar de inschrijvingen waren al klaar voor het jaar en moest het zo snel mogelijk gebeuren om nog aangenomen te worden. Daarnaast was ik mij er dondersgoed van bewust dat ik weer een full-time student zou worden, die 5 jaar ouder is dan zijn klas. Ik 22 jaar, en de klas 16 jaar. De dag later kreeg ik de mail: de opleiding is al vol. Maar omdat ik al wel achtergrond had in het vak had ik aangevraagd om in te mogen stromen in het 2e jaar. Daar moest ik eerst een intake voor doen, op een donderdag rond 1300. Nu werkte ik altijd donderdag, en vroeg ik aan mijn baas voor mij een uurtje in te vallen. Waarop hij alleen maar aanmoedigend ja zei. Dus zodoende, op de iPad van Van Beinum. In het restaurant, in mijn koksbuis, het intake gesprek gehad met Kees. Kees was overigens niet zo onder de indruk van het werk dat ik had aangeleverd, want ik heb er nooit over nagedacht om de hele cloud van al het gemaakte werk van de opleiding op te slaan. Dus waren er nog maar een paar willekeurige projecten opgeslagen op mijn persoonlijke google drive.
Met die 3 dingen in mijn hoofd kwam het er eigenlijk op neer dat ik dat wiskunde-B niet kan/wil halen. En daarom wederom dacht “fuck it”. Ik heb mezelf toen zonder het iemand te vertellen gewoon ingeschreven bij het Mediacollege. Ik was er nog nooit geweest, en heb me niet zo goed ingelezen, maar de inschrijvingen waren al klaar voor het jaar en moest het zo snel mogelijk gebeuren om nog aangenomen te worden. Daarnaast was ik mij er dondersgoed van bewust dat ik weer een full-time student zou worden, die 5 jaar ouder is dan zijn klas. Ik 22 jaar, en de klas 16 jaar. De dag later kreeg ik de mail: de opleiding is al vol. Maar omdat ik al wel achtergrond had in het vak had ik aangevraagd om in te mogen stromen in het 2e jaar. Daar moest ik eerst een intake voor doen, op een donderdag rond 1300. Nu werkte ik altijd donderdag, en vroeg ik aan mijn baas voor mij een uurtje in te vallen. Waarop hij alleen maar aanmoedigend ja zei. Dus zodoende, op de iPad van Van Beinum. In het restaurant, in mijn koksbuis, het intake gesprek gehad met Kees. Kees was overigens niet zo onder de indruk van het werk dat ik had aangeleverd, want ik heb er nooit over nagedacht om de hele cloud van al het gemaakte werk van de opleiding op te slaan. Dus waren er nog maar een paar willekeurige projecten opgeslagen op mijn persoonlijke google drive.
Met zelf wat gevoeligheid voor alcoholische versnaperingen in mijn horecaperiode had ik ook besloten dat de horeca klaar was voor mij en dat ik de late uren niet meer moest doen. Uit zelfbescherming heb ik toen besloten om na zes jaar Van Beinum te verlaten. Waar ik gelukkig alleen maar lof voor ontving en de beste wensen vanuit het team.
Maar er moest nog steeds wat binnenkomen, de huur moest namelijk betaald worden en de supermarkt is niet gratis. Dus op zoek naar een passende baan naast mijn studie. De service-industrie zit na een tijdje in je huid en die verlaat je niet zomaar. Daarom was ik benieuwd naar een andere vertakking van de industrie en ben ik op een blauwe maandag bij Slagerij Van Leeuwen naar binnen gelopen en gewoon gevraagd: “Ik ben kok, ik wil het slagersvak leren. Kan dat hier?” Waarop ik het antwoord kreeg: “Wanneer kan je beginnen?
Toen begon het: de studie. Wat voor klas krijg ik? Wat ga ik doen? Loop ik niet achter, of loop ik niet te ver voor? Met Google Maps-routebeschrijving mijn eerste dag naar school lopen. Helemaal weer terug als brugpieper die zenuwachtig is voor zijn eerste schooldag.
Snel kwam ik erachter dat ik met drie jaar ervaring toch wel flink voorliep op mijn klas en ik binnen no-time geïntegreerd was in de klas, school en werkzaamheden. Zo is het tweede jaar voor mij heel soepel verlopen en was mijn aanwezigheid minder van belang volgens mijn mentor. Wat mij iets meer vrijheid gaf om daarnaast ook gelijk mijn onderneming Doedie te beginnen. Ik had een eerste klant en die kon ik tijdens school of ’s avonds laat nog uitwerken.
Het stagejaar vond ik een goede tijd om ook weer een andere richting van de service te gaan leren. Daarom ben ik bij mijn vrienden gaan werken als kadesteward bij Flagship Amsterdam. Tickets verkopen op straat, mensen begeleiden en een servicegevoel overbrengen. De stages gingen mij heel goed af en ik heb mij ontzettend mogen ontwikkelen als vormgever bij IPG Mediabrands en Global Media & Entertainment.
Het laatste studiejaar was ik weer van baan veranderd. En ben ik ironisch genoeg toch weer gaan koken. Ik ben er goed in en ik vind het gewoon leuk. En nu een aantal jaartjes en ervaringen ouder, met een andere kijk op het leven.
Jaar 4, dat significant pittiger was dan jaar 2. Je voorsprong op design is weg. Iedereen is, zoals verwacht, heel erg goed in zijn werk geworden. Meer aandacht en focus. Een nieuwe, leuke en gemotiveerde klas. Over het jaar leer je jezelf echt ontwikkelen door vier projecten te maken. Een heel eigen concept verzinnen, dat onderzoeken, feedbackrondes, en vervolgens uitwerken. Allemaal oefening voor je afstudeerproject: “Ontwikkel voor Young Urban Creatives (22–35 jaar) een vernieuwend uitgaansconcept op een fictieve locatie. Het hele project staat in mijn portfolio mocht je nou nieuwsgierig zijn.