Tijdens mijn onderzoek naar het logo voor PSHMNT zocht ik naar de kenmerken van een luxemerk, terwijl het tegelijkertijd moest aansluiten bij street culture. Zo kwam ik terecht bij de opkomst van schreefloze woordlogo’s in hoofdletters. Wat mij vooral opviel, was dat luxe niet ontstaat door complexiteit, maar juist door eenvoud, sterke typografie en consistentie. Dat leerde mij dat een logo nooit op zichzelf staat, maar onderdeel is van een complete merkidentiteit. Het gaat daarom niet om het kopiëren van bekende merken, maar om te begrijpen hoe kleine ontwerpkeuzes een grote impact kunnen maken.